رضا دادویی، کارگردان اثر، کوشیده است قاب‌هایی بنا کند که هر یک بتوانند بار معنایی مضاعفی حمل کنند. نورهای سرد و خطوط عمودی لابراتوار آبان، حس انجماد تکنولوژیک را برمی‌انگیزند؛ در مقابل، دفاتر مردانه فریبرز ثابت با نورهای نارنجی، نشانی از فساد گرم و مغرور سرمایه‌داری بومی دارند.

در صحنه‌ای خاص که آبان، با چشمانی اشک‌بار، الگوریتم خود را رها می‌کند، به‌ یاد صحنه‌هایی از تئاتر کلاسیک افتادم؛ همانجا که قهرمان تراژیک در اوج، سقوط را می‌پذیرد. طراحی دکوپاژ این صحنه‌ها با برداشت‌های نزدیک و عمق میدان محدود، مخاطب را به درون وجدان شخصیت می‌کشاند. این، همان زیبایی‌شناسی دراماتیک است که اگرچه گاه ناپایدار، اما در لحظاتی اثرگذار ظاهر می‌شود.

در این سریال دوربین در خدمت یک حکم کلی نیست؛ پرسش می‌کند، فاصله می‌گیرد، گاه نفَس شخصیت را قطع می‌کند، و گاه در سکوتی طولانی، مجال تماشای ویرانی را می‌دهد. کارگردانی در اینجا نه تنها اجرا، که تألیف است. تدوین با طمأنینه و وقار پیش می‌رود؛ گویی هر کات، یک حکم اخلاقی‌ست، نه فقط برش فنی. حضور موسیقی، به‌ویژه صدای محزون محسن چاوشی، نه‌تنها موسیقی متن، که خود شخصیت مستقلی در اثر است. صدایی که از روح زخمی می‌گوید، نه صرفاً از عشق.